Informatie voor artsen en ziekenfondsen

«Academische geneeskunde en Chinese geneeskunde samengebracht»

Het fibromyalgiesyndroom (FMS) wordt door de medische wetenschap pas sinds de jaren negentig erkend als ziektebeeld. Er is nog niet veel onderzoek verricht naar de aandoening, die veel artsen vandaag nog niet kennen. Prof. dr. dr. med. Johann Bauer heeft door de academische geneeskunde en traditionele chinese geneeskunde te combineren een methode ontwikkeld die patiënten met FMS kan helpen. Hij heeft de ziekte bestudeerd en zijn werk met tal van casestudy’s gedocumenteerd.

Meer informatie

«Druk opheffen betekent pijn verhelpen»

Bij de diagnose van fibromyalgie wordt het teken van Hoffmann-Tinel (1915) aan de acupunten onderzocht. «Het teken van Tinel kan ook zonder trauma ontstaan op plaatsen waar axonen zijn verdwenen en nieuwe ontstaan, ook daar waar een fibrose heeft geleid tot het verval van zenuwvezels.» (Müller-Vahl, H., Mumenthaler, M., Stöhr, M., Tegenthoff, M., Läsionen peripherer Nerven und radikaler Syndrome, Thieme, Stuttgart, 2014, S. 75). Daarom is het zinvol bij het zoeken naar tenderpoints het teken van Tinel te gebruiken. Dit bepaalt de «tenderness» van de acupunten.

De perineurale ontsteking met vorming van een collageenkraag rond de perifere zenuwen is bij fibropatiënten wetenschappelijk aangetoond (Bauer, JA, Pathological Findings and Clinical Outcomes Study of 101 Fibromyalgia Patients Treated by Quadrant Pain Intervention. Frontier Perspectives 15/2, 35 – 41, Philadelphia (2006)). Daarom moet men uitgaan van de ziekmakende compressie en wegens het vastkleven van de zenuwen door ziekmakend uitrekken bij beweging van lichaamsdelen.

Hoe werkt de chirurgische behandelingsmethode?

Gezonde perifere zenuwen zijn relatief goed beschermd tegen druk of slagen door de fasciculusstructuur, door de inbedding in het epineurium en in het perineurium en ook door de goede glijvaardigheid. Desondanks kan een normale zenuw bij aanhoudende druk ook paresthesie en dysesthesie ontwikkelen. Die kan leiden tot een anesthesie en een paralyse (anesthesie: geen gevoel, paralyse: verlamming) als de druk lang aanhoud (Müller-Vahl, H. et al., zit., S. 76).

Een zenuw in regeneratie is natuurlijk duidelijk gevoeliger (Müller-Vahl, H. et al., zit., S. 76) en kan zelfs een teken van Tinel ontwikkelen en een tenderpoint worden. Men kan ervan uitgaan dat pijnsyndromen een oorzaak hebben die onder omstandigheden kan worden verholpen (Müller-Vahl, H. et al., zit., S. 78). Wanneer druk – naast het uitrekken van een gefixeerde (verkleefde) zenuw – één van de twee mechanische beschadigingswijzen van een perifere zenuw vormt, betekent dit in op zijn beurt dat door het wegnemen van de druk en de herstelde bewegelijkheid de oorzaak van een pijnsyndroom kan worden verholpen.

Klinisch-empirisch zijn ook chronificaties daadwerkelijk teruggelopen en hebben ze zich genormaliseerd. Op deze samenhangen is de chirurgische behandelingsmethode bij fibromyalgie gebaseerd. Decompressie en neurolyse van perifere zenuwen is de mechanische toegang om verkeerde signalen naar de hersens en hun interpretatie als pijn te onderbinden.

Contralaterale werking van perifere zenuwlaesies

«Enkele patiënten geven klachten aan de tegenoverliggende extremiteit aan na de laesie van een perifere zenuw. Experimenteel kon bij ratten worden aangetoond dat na een insnijding van de N. tibialis aan een achterpoot in de tibialisinnervatie, het andere uiteinde na vijf maanden een verschil van 50 % minder gevoelige innervatie aantoonbaar is.» (Müller-Vahl, H. et al.,zit., S. 81)

Deze waarnemingen verklaren waarom een ontlastende en losmakende ingreep aan één kant ook effect heeft aan de andere kant. Het is nuttiger om de vier kwadranten in acht te nemen, dan kan ook verbetering «kruislings» worden vastgehouden.

De aangegeven tijdspanne komt overeen met de ervaringen na kwadrantinterventie. Ook hier wordt na ca. vijf tot zes maanden een controle uitgevoerd, omdat tot dan ook de pijngedachte zou zijn afgenomen.